Polonez - pięciodrzwiowy, pięciomiejscowy samochód osobowy, produkowany w fabryce samochodów osobowych FSO na Żeraniu w Warszawie.

Zbudowany został w 1977 roku, w oparciu o płytę podłogową Fiata 125p, przez polskich inżynierów przy współpracy z firmą FIAT. Początkowo zakładano wykorzystanie licznych podzespołów z Fiata 132 Argenta, a wersje silnikowe miały być następujące: 1.8, 2.0, 2.0 Diesel, 2.0 Turbodiesel i nawet 2.0 Turbo, ale niestety samochód przejął prawie w całości rozwiązania techniczne Fiata 125p - silniki - oba benzynowe, czterocylindrowe, czterosuwowe, położone wzdłużnie o pojemnościach 1300 cm3 i 1500 cm3, o mocach odpowiednio 65 i 75 KM, czterobiegową skrzynię biegów, układ przeniesienia napędu na tylną oś oraz zawieszenie.

Zmienione natomiast zostało nadwozie. Nowe, typu hatchback, odznaczało się na owe czasy nowoczesną estetyką i sporym poziomem bezpieczeństwa biernego. W Polonezie zastosowano kontrolowane strefy zgniotu, zawiasy maski, inaczej niż w Fiacie 125p, zamocowane zostały w okolicach podszybia, co zapobiega w przypadku kolizji wbijaniu maski do wnętrza pojazdu.

Stylistom Fiata zlecono zaprojektowanie sylwetki Poloneza. Włosi opracowali oprócz 5-drzwiowej dwie wersje 3-drzwiowe. Pierwsza z nich, różniła się od większego jedynie brakiem tylnych drzwi oraz dłuższymi drzwiami przednimi. Druga wersja nazwana Coupé, różniła się rozwiązaniem bocznych powierzchni: słupek środkowy był szeroki, chromowany, a zanim znajdowały się okna o znacznie większej powierzchni niż w obu pozostałych wersjach, wersja Coupé miała zmieniony przód. Samochód w wersji 3 drzwiowej wyprodukowano w Dziale Krótkich Serii w liczbie około 2000 sztuk, natomiast Coupé pojawiło się w kilkunastu egzemplarzach.

Samochód przechodził stopniowe zmiany - w 1980 roku wprowadzono pięciobiegową skrzynię biegów, a w 1981 rozkładaną tylną kanapę.

W 1987 roku wszedł do produkcji silnik 1600 cm3.

W 1991 roku pojawiła się wersja Caro - zmodernizowano znacząco wygląd zewnętrzny auta - zastosowano nowe przednie reflektory, nowe światła zagościły także z tyłu. Ponad to zmieniono nieco wygląd deski rozdzielczej oraz kształt przednich zderzaków. Pojawiły się też nowe silniki. Auto urosło o kilkanaście milimetrów.

W 1993 roku poszerzono rozstaw kół, co poprawiło stateczność auta, oraz zmieniono zegary na desce rozdzielczej.

Z czasem wprowadzano modernizacje silnika, tak aby spełniał krajowe i europejskie normy hałasu i emisji spalin. Zastosowano więc początkowo jednopunktowy, następnie wielopunktowy wtrysk paliwa, oraz katalizator spalin.

W latach 1993-1998 produkowano również wersje z nowoczesnym silnikiem 1.4 16v (seria K 16) firmy Rover, osiągającym moc maksymalną 103 KM.

W 1996 roku, wprowadzono długo oczekiwaną wersję sedan o nazwie Atu. Opóźnienie premiery tej wersji samochodu spowodowane było wadami konstrukcyjnymi tylnej części nadwozia. Samochód ten, jest wewnątrz wyraźnie cichszy od modelu hatchback, gdyż bagażnik pod którym znajduje się tylny most, jest wyraźnie oddzielony od kabiny.

W 1997 roku, po przejęciu FSO przez koreański koncern Daewoo, wprowadzono zmodernizowaną wersję Poloneza Plus. Różniła się ona przede wszystkim nową deską rozdzielczą, lakierowanymi zderzakami oraz klamkami, wprowadzono także, zaadaptowane z samochodu Daewoo Espero wspomaganie kierownicy, oraz opcjonalnie klimatyzację.

W 1999 roku wprowadzono wersję Combi, która bazuje na wersji Atu. Dodatkową przestrzeń uzyskano montując w tylnej części nadwozia metalową ramę obłożoną włóknem szklanym.

Przez cały okres produkcji auta, produkowano także odmiany ciężarowe o nazwie handlowej FSO Truck. Dostępnych było kilka wersji nadwoziowych: Standard, LB - o wydłużonej skrzyni ładunkowej, DC - z kabiną przeznaczoną dla pięciu osób, oraz samochód bez skrzyni ładunkowej, przeznaczony pod zabudowę specjalistyczną, a także w ostatnich latach produkcji - najdłuższą wersję ROY (czterodrzwiowe nadwozie + część ładunkowa). Nadwozia do samochodów Truck produkowane były w Zakładach Nadwozi Samochodowych Nysa

Oprócz standardowych jednostek napędowych montowano także jednostkę dieslowską o pojemności 1900 cm3, produkcji Citroena, a także, w niewielkiej liczbie, benzynową o pojemności dwóch litrów pochodzącą z wytwórni Fiata.

Istniała także wersja nadwoziowa Sanitarka, produkowana dla służby zdrowia.

Produkowane były także krótkie linie Polonezów z silnikiem DOHC o pojemności 2000 cm3 i mocy ponad 112 KM z Fiata 132, głównie na potrzeby policji. Wersja wyposażona była w 5-biegową skrzynię biegów, i rozwijała prędkość 175 km/h.

Ośrodek Badań i Rozwoju FSO, stworzył także szereg wersji prototypowych, m.in.: trzy osiowy polonez pick-up z długą częścią bagażową, samochód Polonez Analog czyli auto terenowe o napędzie na 4 koła i nadwoziu typu pick-up (czterodrzwiowy). W chwili obenej prototypy te można oglądać w Muzeum Przemysłu na terenie dawnej fabryki Norblina w Warszawie.